Çocuk Gözüyle Hayat

Zamanın dipsiz bucaksız boşluğundayız hepimiz. Zaman geçtikçe savruluyoruz sonbahar yaprakları misali. Arkamızda sadece yaprağı dökülmüş bir ağaç bırakıyoruz. Ama bu ağaç yılmadan bir sonraki baharı bekleyebilir. Biliyor çünkü yeni yaprakları filizlenecek. Geçmişte bıraktıkları acı vermiyor ona. Ya yaprağın bıraktıkları… Yaprağın bıraktığı sadece bir sonbahar ve hatıralar.’’Sadece’’…aslında küçümsememek gerek, bizimde yarına senedimiz yok ki!
Bazen de yaşamın baharında küçük bir çocuğun gelişi güzel yaprak koparmasıyla ayrılıyoruz dallarımızdan. Yaşam bir ağaç biz ise bu ağacın yaprakları dökülüyoruz yavaş yavaş… Bazen umut rüzgârları savuruyor, bazen sevincimizi yağmur alıp götürüyor, bazen hışırtılarıyla zamanın derinliklerinde kayboluyor yapraklar. Zaman geçtiği her yeri öpüyor. Yaşlı bir kadının yüzündeki çizgileri, ömrünün yarısını çalışmakla geçirmiş bir adamın nasır tutmuş ellerini, saçlarını savura savura yürüyen bir kızın saçlarını… Ve yaprakları…
Bazen de zaman geçtiği her şeyi üzer. Çocukları üzmektedir mesela, çok sevgili zaman yüzünden en sevdikleri elbiseleri küçülmekte. Anneleri üzer, büyüttükleri çocuklarını uzaklara gönderdikleri için. Dedeleri de üzer, kum saatleri çabucak boşaldığı için. Yaprakları da üzer zaman, çünkü sonbahar çabucak gelmiştir.
Yaprakların her biri ayrı yönü gösteriyor. Kimi sevgi uğruna dökülmüş, kimi sonbahar uğruna, kimi baharda bir küçük çocuğun hatırına… Ama hepside zamanın derinliklerine gömülmüş.
Dallarımızdan kopmayı düşünmemeye çalışsak da her yaprak gibi bizde yaşayacağız sonbaharı. Kim bilir neyin uğruna ayrılacağız dallarımızdan. Sevgi, mutluluk, hüzün, ayrılık… Hayat benim için tek cümleden ibaret ‘’Yaprak Dökümü’’…

http://www.tasarimerkezi.com/muhabbet-cafe/cocuk-gozuyle-hayat-16267/

(16/01/2011)